ناتوانی این دستهای سیمانی

دیروز عصبانی شدم، امروز دلم گرفت.

دیروز نوشته شادی صدر را خواندم: «چه فرقی است بین امام‌جمعه تهران و سایر مردان ایرانی؟» متنی پر از خشم که دفاع نادرستی می کند از مشکلی که به راستی وجود دارد و بسیاری را سالهاست که آزار می دهد. و شاید همان درد و همان آزارهاست که نگذاشت متن را ساده بخوانم و بگذرم. اما اینطور یک جانبه قضاوت کردن، اینطور تعمیم دادن به همه مردان، نوشتن اینکه «به من نگویید که می‌توان در ایران پسری تازه به سن بلوغ رسیده بود و بزرگ و بالغ شد، بی آنکه به زنان متلک گفت؛ بی‌اغراق، این بخشی از روند بزرگ‌شدن برای مردان در ایران است. تجربه‌ای که بدون آن، مرد ایرانی، مرد نمی‌شود.»، نه مرهمی بر آن درد است و نه علاجی بر این بیماری. دیروز با خواندن این نوشته خشمگین شدم، چون می دانستم دفاع نادرست از یک مسئله، مشکل را دو چندان می کند، آن هم زمانی که این سخنان را نه از کوی و برزن، که از فعالان حقوق زنان بشنوی.

امروز اما بسیار دلتنگ شدم وقتی دیدم چه غوغایی در دنیای مجازیمان در گرفته است. همه فریادها به آسمان است، همه یکدیگر را متهم می کنند، زنان مردان را، مردان زنان را. به همه توهین شده است. وای که ما مردمان چه قهاریم در مظلوم نمایی و انگشت اتهام را به سوی دیگران اشاره گرفتن. چه خوشمان می آید انگار که بلوا به پا کنیم. چه بی انصافیم در قضاوتهایمان آنجا که پای خودمان در میان باشد و چه یک تنه به قاضی می رویم و پیروز باز می گردیم. چه سیاه و سفیدی است دنیای ما و چه پیکاری است بین حق و باطل مطلق ما و ما همه چه خشمگینیم!

از حق نگذریم. نوشته های زیادی هم خواندم که درست و منطقی و آرام و دوستانه بود و آدم را نمی ترساند. اما دروغ چرا؟ بیش از آنکه دلم گرم شود به این عزیزان، غمگینم از این راه درازی که هنوز در پیش داریم و «ناتوانی این دستهای سیمانی»!